Czwartek, 26 Października : Św. Katarzyna ze Sieny

Pamiętam, najsłodszy Ojcze, sługę Bożą [świętą Katarzynę], której zostało objawione, jak przyjemne jest dla niej czynienie czegokolwiek dla Kościoła, i mówię ci to, abyś był zachęcony do cierpienia dla jego dobra.
Wiem, że pewnego razu ta służebnica Boża gorąco pragnęła oddać swoją krew, zniszczyć i pochłonąć wszystko, co było w niej dla Oblubienicy Chrystusa, dla świętego Kościoła. Wykorzystała swoją inteligencję, aby zrozumieć swoją nicość i dobroć Boga wobec niej; widziała, że Bóg z miłości dał jej życie oraz wszystkie łaski i dary, które do niego dodał. Widząc i smakując tę miłość, tę otchłań miłosierdzia, nie widziała innego sposobu podziękowania Bogu, jak tylko Go kochać; ale ponieważ nie mogła być Mu użyteczna, nie mogła udowodnić Mu swojej miłości, więc starała się kochać dla Niego coś, co pozwoliłoby jej okazać swoją miłość. Zobaczyła, że Bóg kocha rozumne stworzenia nieskończoną miłością i znalazła tę miłość w sobie i we wszystkich ludziach, ponieważ wszyscy jesteśmy kochani przez Boga: miała więc sposób, aby pokazać, czy kocha Boga, czy nie, ponieważ w ten sposób mogła być dla Niego użyteczna. Oddawała się więc gorliwie uczynkom miłosierdzia względem bliźniego i odczuwała taką miłość do jego zbawienia, że chętnie oddałaby życie, aby je uzyskać. […]
Następnie dusza ta, widząc wielkość i głębię Bożej dobroci oraz to, co musiała czynić, aby coraz bardziej Mu się podobać, coraz bardziej zwiększała żar swojego pragnienia; wydawało jej się, że gdyby mogła oddawać swoje życie tysiąc razy dziennie aż do sądu ostatecznego, to wciąż byłoby to mniej niż kropla wina w morzu; i to jest również prawda.