Czwartek, 27 Marca : Św. Amadeusz z Lozanny

„Twoja ręka niech mi będzie pomocą!” (Ps 119,173). To jedynego Syna Ojca nazywa się ręką Bożą, przez Niego Bóg wszystko stworzył. Ta dłoń działała, kiedy przybrała nasze ciało, nie tylko nie powodując żadnej rany swej matce, ale jeszcze, według świadectwa proroka, biorąc na siebie nasze choroby, obciążając się naszymi boleściami (Iz 53,4).
Tak, naprawdę, ta dłoń pełna pomocy i lekarstw uzdrowiła każdą chorobę. Oddaliła wszystko to, co prowadzi do śmierci; wskrzesiła umarłych, złamała bramy piekieł, uwięziła mocnego i pozbawiła go broni, otworzyła niebo, rozlała Ducha miłości w serca swoich wiernych. Ta dłoń uwalnia więźniów i oświeca niewidomych, podnosi upadłych; miłuje sprawiedliwych i strzeże cudzoziemców; przyjmuje sierotę i wdowę. Ta dłoń wyrywa pokusie tych, którym grozi upadek; umacnia swoją pociechą tych, którzy cierpią; odnawia radość smutnym, chroni w swoim cieniu strudzonych, pisze dla tych, którzy pragną rozmyślać jej Prawo, dotyka i błogosławi serca tych, którzy się modlą, swoim dotykiem utwierdza ich w miłości, sprawia, że postępują i trwają w ich dziełach. I wreszcie prowadzi ich do ojczyzny, przyprowadza do Ojca.
Ponieważ, jeśli stała się ciałem, to po to, aby przyciągnąć człowieka przez człowieka, jednocząc nasze ciało z Jego ciałem, aby przyprowadzić w swojej miłości zagubione owieczki Bogu, Ojcu wszechmogącemu i niewidzialnemu. Ponieważ ta owieczka, opuściwszy Boga, upadła w ciało, trzeba było, aby tajemnica Wcielenia tej dłoni ją poprowadziła, aby ją podnieść i zaprowadzić do Ojca (Łk 15,4nn).