Nie tylko nie musimy się wstydzić śmierci naszego Pana, ale powinniśmy czerpać z niej największą pewność siebie i dumę. Przyjmując od nas śmierć, którą w nas znalazł, obiecał, że da nam w sobie życie, którego my sami nie mogliśmy mieć. A jeśli Ten, który jest bez grzechu, umiłował nas tak bardzo, że wziął za nas, grzeszników, to, na co zasłużyliśmy przez swój grzech, to jakże nie da nam tego, co jest sprawiedliwością – On, który nas usprawiedliwia? Jakże nie da nagrody sprawiedliwym Ten, który jest wierny w swoich obietnicach i poniósł karę winnych?
Przyznajmy więc bez wahania, bracia, i głośmy, że Chrystus został ukrzyżowany za nas. Mówmy o tym bez lęku, a z radością, bez wstydu, a z dumą. Rozumiał to apostoł Paweł, który uczynił z tego powód do chwały. Po przypomnieniu licznych i wielkich łask, jakie otrzymał od Chrystusa, nie mówi, że chlubi się tymi cudami, ale mówi: „Co do mnie, nie daj Boże, bym się miał chlubić z czego innego, jak tylko z krzyża Pana naszego Jezusa Chrystusa, dzięki któremu świat stał się ukrzyżowany dla mnie, a ja dla świata” (Ga 6,14).
Live a Reply