„Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy” (1 J 1, 8). Dla wielkich dusz, dusz świętych, stwierdzenie to jest jasne. Zbliżając się bowiem coraz bardziej do Boga, słońca sprawiedliwości i nieskazitelnej świętości, dostrzegają one wyraźniej plamy, które je szpecą. Blask i żywość Boskiego światła, w którym się poruszają, sprawiają, że na jego tle nawet najmniejsze uchybienia jeszcze bardziej się ujawniają i uwypuklają. Ich wewnętrzny wzrok, oczyszczony przez wiarę i miłość, wnika głębiej w Boską doskonałość. Mają wyraźniejszy widok na swoją nicość. Lepiej oceniają przepaść, która je dzieli od nieskończoności. (…)
Trwają zazwyczaj w postawie skruchy i nienawiści do grzechu i w tym właśnie jest nieustanne świadectwo nadprzyrodzonej delikatności, która z pewnością podoba się Bogu i skłania ku duszy nieskończone miłosierdzie Pana. Zresztą stan duszy, o którym tu mówimy, nie jest bynajmniej, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka, niezgodny z ufnością i duchową radością, z wylewaniem się miłości i upodobania sobie w Bogu. Wręcz przeciwnie! (…) Miłość i radość nie tylko nie napotykają przeszkody w zwykłej postawie żalu, jaką jest skrucha serca, ale opierają się na niej jak na najsolidniejszym fundamencie, a ich uniesienia biorą z niej początek, jakby wybijały się z trampoliny.
Live a Reply