Nie tylko Janowi, umiłowanemu uczniowi, zostały ukazane otwarte bramy niebios (Ap 4,1). Wszystkim powiedziałeś…: „Ja jestem bramą. Jeżeli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony”.
Zatem Ty sam jesteś bramą […]. Skoro jednak widzimy wielką bramę otwartą w niebie, my, którzy żyjemy na ziemi, cóż nam to da, jeśli nie możemy się wspiąć tak wysoko? Święty Paweł daje nam odpowiedź: „Ten, który zstąpił, jest i Tym, który wstąpił ponad wszystkie niebiosa” (Ef 4,10). Kimże On jest? Miłością. Panie, niech miłość, która jest w nas, wzniesie nas ku Tobie, tak jak miłość, która jest w Tobie, zstąpiła do nas. Ty, ponieważ nas umiłowałeś, zstąpiłeś do nas. Jeśli Cię miłujemy, wznosimy się ku górze, ku Tobie.
Ponieważ Ty sam powiedziałeś: „Ja jestem bramą”, przez Ciebie prosimy, otwórz nam siebie, abyśmy rzeczywiście ujrzeli, gdzie wchodzi się przez tę bramę […]. Mieszkanie, którego bramą jesteś, zostało już nam objawione – to niebo, gdzie mieszka Ojciec, tak jak czytamy: „Pan ma tron swój na niebiosach” (Ps 11,4). Dlatego też „nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przez Ciebie” (J 14,6), który jesteś bramą […]. Zatem ku Tobie podążamy. Proszę o odpowiedź: „Nauczycielu, gdzie mieszkasz?” (J 1,38). A Ty od razu udzielasz odpowiedzi: „Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie” (J 14,11). Oraz: „W owym dniu poznacie, że Ja jestem w Ojcu moim, a wy we Mnie i Ja w was” (J 14,20) […] Twoim mieszkaniem jest Ojciec, a Jego mieszkaniem – Ty sam. Ale to nie wszystko, gdyż także my jesteśmy Twoim mieszkaniem, a Ty naszym.
Live a Reply