Piątek, 25 Października : Św. Augustyn

I niebo, i ziemia, i wszystko, co one zawierają, ze wszystkich stron wołają do mnie, abym Cię miłował. To orędzie stale rozbrzmiewa, zwrócone do wszystkich ludzi; „nie mogą się wymówić od winy” (Rz 1,20). Jeszcze ważniejsze jest, że wyświadczasz łaskę, komu chcesz, a miłosierdzie okażesz temu, nad kim się ulitujesz (por Rz 9,15). Bez tego – niebo i ziemia głosiłyby Twoją chwałę głuchym. […]
Zwróciłem się tedy do wszystkich razem rzeczy tłoczących się u wrót moich zmysłów: „Opowiedzcie mi o moim Bogu, jako że wy Nim nie jesteście. Powiedzcie mi coś o Nim samym”. Wielkim głosem zawołały: „On nas stworzył” (Ps 100,3). Moim pytaniem było samo wpatrywanie się w te rzeczy, a ich odpowiedzią – ich piękność.
Każdy człowiek, którego zmysły są zdrowe, dostrzega wokół siebie ten wszechświat. Dlaczego nie każdemu człowiekowi, który ma pełnię zmysłów, wszechświat nie mówi tego samego? Zwierzęta, zarówno maleńkie, jak wielkie, widzą go, lecz nie potrafią badać jego sensu. Bo w nich przewodnictwa nad zmysłami przynoszącymi wieści nie sprawuje osądzający rozum. Ludzie zaś potrafią zadawać pytania. Owocem ich dociekań jest to, że niewidzialne sprawy Boga poprzez rzeczy, które zostały stworzone, „stają się widzialne dla umysłu przez Jego dzieła” (por. Rz 1,20).