Każda ludzka dusza jest sama w sobie świątynią Boga: oto co otwiera nam nową i szeroką perspektywę. Życie modlitewne Jezusa jest kluczem do zrozumienia modlitwy Kościoła. Chrystus brał udział w boskich obrzędach swego ludu, mających miejsce w świątyni w sposób publiczny, wedle zaleceń Prawa. Ustanowił bardzo ścisłą relację między tą liturgią i ofiarą ze swojej własnej osoby i nadał jej sens zupełny i prawdziwy – akt dziękczynienia stworzenia wobec Stworzyciela. Podobnie przeprowadził liturgię Starego Przymierza do wypełnienia się w Nowym Przymierzu.
Ale Jezus nie tylko uczestniczył w boskiej służbie, nakazanej przez Prawo. Ewangelie wspominają kilkakrotnie o samotnej modlitwie w ciszy nocnej, na szczytach dzikich gór, w pustynnych miejscach (Mt 14,23, Mk 1,35). Czterdzieści dni i czterdzieści nocy modlitwy poprzedziły publiczne życie Jezusa (Mt 4,1nn). Odszedł na samotną modlitwę przed wyborem dwunastu apostołów (Łk 6,12) i zanim ich wysłał z misją. W godzinie góry Oliwnej przygotował się do pójścia na Golgotę. Okrzyk, jaki wydał w stronę Ojca w tej najtrudniejszej godzinie życia, jest nam objawiony w kilku krótkich słowach. Tu Jego słowa są jak błyskawica, która oświetla dla nas moment najintymniejszego życia duszy Jezusa, niezgłębioną tajemnicę Jego bytu człowieka-Boga i Jego dialogu z Ojcem.
Ten dialog z pewnością trwał całe życie, bez przerwy. Chrystus modlił się wewnętrznie, nie tylko kiedy odchodził na pustynię, z dala od tłumu, ale także kiedy przebywał między ludźmi.
ul. Trzebnicka 12, 55-114 Kryniczno
Live a Reply