Wtorek, 17 Marca : Jan Tauler

Nasz Pan przyszedł do sadzawki Betesda; znalazł tam człowieka chorego od trzydziestu ośmiu lat i powiedział mu: „Czy chcesz stać się zdrowym?” Moje dzieci, zwróćcie uwagę, że ten chory znosił ten stan od dawna, przez długie lata. On został przeznaczony na posługę chwały Bożej, a nie śmierci (J 11,4). Och, gdyby zechciano zrozumieć w duchu prawdziwej cierpliwości głęboką naukę zawartą w fakcie, że chory czekał trzydzieści osiem lat, by Bóg go uzdrowił i rozkazał mu odejść!
To odnosi się do ludzi którzy, zaledwie zacząwszy życie nieco na uboczu i nie widząc szybko pojawiających się wielkich rzeczy, sądzą, że wszystko jest stracone i skarżą się na Boga, tak jakby On ich traktował niesprawiedliwie. A skoro jest niewielu ludzi, którzy posiadają tę szlachetną cnotę zawierzenia i poddania się, którzy akceptują to, czym są i znoszą ich ułomność, pęta i pokusy aż sam Pan ich uzdrowi. Jaka moc i jakie opanowanie będą dane temu człowiekowi! Temu zaprawdę będzie powiedziane: „Wstań, już nie powinieneś leżeć, lecz opuścić tryumfalnie twoją niewolę, twoje więzy i chodzić wolno; będziesz nosił twoje łoże, to znaczy to, co ciebie wcześniej nosiło – teraz masz je nosić z mocą i siłą”. Tego, kogo Pan sam uwolni, ten będzie dobrze uwolniony, będzie chodził pełen radości; a po tym długim oczekiwaniu otrzyma wspaniałą wolność, której są pozbawieni ci wszyscy, sądzą, że uwolnią się sami i rwą pęta przed czasem.