Święty, Święty, zaprawdę Święty jesteś Panie, nasz Boże i nie ma granic dla wielkości Twojej świętości: wszelką rzecz zarządziłeś z prawością i sprawiedliwością. Ty ulepiłeś człowieka z gliny i wyróżniłeś go, tworząc na obraz Boga. Umieściłeś go w Raju i obiecałeś mu nieśmiertelność i korzystanie z dóbr wieczystych, jeśli zachowa Twoje przykazania. Ale on przekroczył Twoje przykazanie, Boże prawdziwy, i – zwiedziony przez węża, ofiarę własnego grzechu – poddał się śmierci. Przez Twój słuszny wyrok został wygnany z Raju na nasz świat, odesłany na ziemię, z której został wzięty.
Ale Ty przewidziałeś dla niego, w Twoim Chrystusie, zbawienie przez nowe narodziny, bo nie odrzuciłeś na zawsze tego, którego stworzyłeś w Twej dobroci; czuwałeś nad nim na różne sposoby w Twoim niezmierzonym miłosierdziu. Posłałeś proroków, uczyniłeś cuda przez miłych Tobie proroków w każdym pokoleniu; dałeś nam Prawo dla naszego wsparcia; ustanowiłeś dla nas aniołów, aby nas strzegli.
A kiedy nadeszła pełnia czasów przemówiłeś do nas przez Twojego jedynego Syna, przez którego stworzyłeś wszechświat; On jest odblaskiem Twej chwały i obrazem Twojej istoty, On podtrzymuje wszystko słowem swojej potęgi; nie skorzystał ze sposobności, aby być na równi z Bogiem, ale istniejąc w postaci Bożej, przyszedł na świat, żył z ludźmi, przyjął ciało z Maryi Dziewicy, stał się sługą i przekształci nasze ciało poniżone na podobne do swego chwalebnego ciała (Hbr 1, 2-3; Flp 2, 6-7; 3, 21).
Skoro przez człowieka grzech przyszedł na ten świat, a przez grzech – śmierć, to spodobało się Twemu jedynemu Synowi, który był odwiecznie w Twoim łonie, Ojcze, ale narodził się z niewiasty, unicestwić grzech w jego ciele, aby ci, którzy pomarli w Adamie, mieli życie w Chrystusie (Rz 5, 12; 8, 3). Żyjąc na tym świecie, dał nam naukę, która prowadzi do zbawienia, odwrócił nas od błędów idoli, doprowadził do poznania Ciebie, prawdziwy Boże. Przez to zdobył nas dla siebie jako plemię wybrane, królewskie kapłaństwo i naród święty (1P 2, 9).
Live a Reply