Wtorek, 5 Maja : Jan Tauler

W chwili próby człowiek, który szczerze pragnie Boga, powinien się u Niego schronić i czekać, aż spokój powróci. Kto wie, gdzie i kiedy spodoba się Bogu powrócić i obdarzyć go swymi dobrami? Co do ciebie, trzymaj się cierpliwie Bożej woli; więcej to warte niż porywy wspaniałej cnoty. Bo dary Boże nie są samym Bogiem i Nim trzeba się radować, a nie z Jego darów. Ale nasza natura jest tak nienasycona, tak zamknięta w sobie, że wślizguje się wszędzie, aby zagarnąć to, co do niej nie należy, brukając dary Boże i stając w poprzek Bożej pracy. […]
Ty zatem zanurz się w Chrystusa, w Jego ubóstwo  i prawość, w Jego posłuszeństwo, miłość i wszystkie inne cnoty. To w Nim dane są człowiekowi dary Ducha Świętego, wiara, nadzieja i miłość, prawda, radość i pokój wewnętrzny w Duchu Świętym. W Nim wreszcie znajduje się zawierzenie i słodka cierpliwość, które pozwalają nam wszystko otrzymywać od Boga z jednakowym sercem.
Wszystko, na co Bóg pozwala i o czym postanawia, pomyślność i niedola, radość i ból, to wszystko ma służyć dobru człowieka (Rz 8,28). Każdą najmniejszą rzecz, która się przytrafia człowiekowi, Bóg  ją widzi w perspektywie wieczności, istnieje ona odwiecznie w Nim i zdarza się według Jego woli, a nie inaczej. Trwajmy więc w pokoju! Ten pokój w każdych okolicznościach nabywa się przez obojętność na ten świat i pielęgnowanie  życia wewnętrznego. Taki jest udział człowieka szlachetnego, którego pokój duszy jest solidnie zakorzeniony w Bogu, w pragnieniu Boga samego, który wszystko oświeca; to wszystko jest oczyszczone przez zjednoczenie z Chrystusem.