W wieczności zasiądziemy za stołem. Nie ośmieliłbym się tego powiedzieć, jeśli Pan by tego nie przyrzekł. Obiecuje zapłatę swoim sługom, mówiąc im: „Każe im zasiąść do stołu, a obchodząc, będzie im usługiwał” (Łk 12, 37). Wielka jest zatem ta obietnica i błogosławione jej spełnienie. Działajmy tak, aby na nie zasłużyć; obyśmy byli wspomagani w drodze do miejsca, gdzie Pan nam będzie usługiwał przy stole.
Czym będzie ten posiłek, jeśli nie spoczynkiem? I co znaczy „usłuży nam”; jeśli nie „nakarmi nas”? Jakim jedzeniem i jakim napojem? Bez wątpienia, samą prawdą. Nie wierzysz, że Bóg może cię tak nakarmić, skoro już teraz, w ten właśnie sposób, twoje oko napawa się światłem? Nieważne, czy wielu je widzi czy nie, ono jaśnieje w ten sam sposób. Ono podtrzymuje na duchu i nigdy go nie brakuje; można je nadużywać, a ono się nie wyczerpuje. Dlaczego jeszcze nie rozumiecie? Bo zbyt wiele rzeczy was zajmuje. Zajmujecie się pracą Marty, co więcej, ona zajmuje nas wszystkich. Bo kto jest zwolniony z tej pracy usługiwania?
Dlatego najmilsi, proszę was i namawiam: pragnijmy razem tego życia. Idźmy razem ku niemu i trwajmy w nim. Ta godzina nadchodzi i nie skończy się, kiedy Pan posadzi nas za stołem i będzie nam usługiwał. Co innego nam zaproponuje, jeśli nie siebie samego? Po co szukacie tego, co będziecie jeść? – To Pana samego – „O jedno proszę Pana, tego poszukuję: bym w domu Pańskim przebywał po wszystkie dni mego życia, abym zażywał łaskawości Pana” (Ps 27, 4). Nie rozkoszujmy się jedynie posiłkiem cielesnym, bo wszystko przemija. Jeśli chcesz wypełnić zadanie Marty, rób to z umiarkowaniem i miłosiernie. Praca przemija, odpoczynek przyjdzie, ale dochodzimy do odpoczynku przez pracę. Statek płynie, dopływa do portu, ale dopływamy do niego dzięki statkowi. Jednakże jestem pewien, że nie grozi nam zatonięcie, bo niesie nas drzewo krzyża.
Live a Reply